کــــــــــــوتــــــــــــــــــاه

behradema — Sun, 06 May 2007 22:34:11 GMT

بدون شرح از: من نه اردیبهشت ۸۶

آب را ول نکنیم

در فرو دست انگار

پادشاهی میخورد آب!

behradema — Wed, 11 Apr 2007 20:32:18 GMT

وصیت نامه از: ب.امـامـی فروردین ۸۶

توی (روم به دیوار، گلاب به روتون، مورچه خاک تو سر) گوه فرو رفته بود

به دوستانش یه نگاهی انداخت

از دست اونها هم کاری بر نمیومد

انگار می خواست چیزی بهشون بگه

چیزی مثل وصیت

بلند از ته حنجره فریاد زد

ویـــــــــــــــــــــــــــــز (صدای مگس)

behradema — Fri, 06 Apr 2007 14:24:18 GMT

تو این پست از عشق و عاشقی و شعر و شاعری و داستان و تخیل خبری نیست فقط میخوام یه ذره درد دل کنیم راستی چه خبر؟ تعطیلات خوش گذشت؟ شماهم تو جاده توی ترافیک موندین؟ ای بابا امسال مثل اینکه مد شده همه تو جاده ها موندن! میگم صد نکته به نظرم رسیده توی ایام عید حال دارین براتون بنویسم تا بخونید؟ حال ندارین؟ ایول چون منم حال نوشتن ندارم اما من پررو پررو شروع میکنم به نوشتم تا هرجا که تونستم، حاضرید؟

۱- امسال سال تحویل من خوابیدم تخت مثل سنگ تکونم نخوردم

۲- چقدر خیابونهای تهران بدون ترافیک قشنگه (بشرطی که ضد حالی به نام کنترل نامحسوس نباشه)

۳- چه خبر؟

۴- سلامتی

۵- بعد از ۱۳ روز تعطیلی چه حالی میده آدم بره سرکار و مدرسه و دانشگاه

۶- صبح بیدار شدنارو بگو

۷- تلویزیون ترکــــــــــــــــــــــــــــــــــونده فیلمای خارجکی جدید جدید میکنه نمایش به خودش ( بالهجه ترکی خوانده شود)

۸- یه خبر خوب شنیدم که موبایل های ثابت تا اردیبهشت ماه سرویس ام ام اس براش میاد

۹ـ آهنگ منتخب متن روزهای تعطیل عید من، نوید و امید به همراهی ابی آهنگ ستاره دنباله دار شد که اینا اسمش رو نمیدونم چی گذاشتن

۱۰- عابر کارت ملی رو پسوردش رو تغییر دادید؟

۱۱- نه؟

۱۲- پس باید برین شعبه صادر کننده و توی صف و غیره ذالک و چند روز دیگه بیا و نیا و بگیر و ببر و ...

۱۳- دارم از همه چی خسته میشم

۱۴- از خودم

۱۵- از همه

۱۶- زندگی

۱۷- زن و بچه

۱۸- نکنه دارم دیپرس میشم هان؟

۱۹- نه نه من عمرا دیپرس بشم

۲۰- جاتون خالی تقریبا که چه عرض کنم تحقیقا ۲ روز در میون به سلامتی همه رفتیم تو باقالیا

۲۱- حالا بیا توضیح بده، بفهمید دیگه

۲۲- از دیگه مصیبتهای من خرید شلوار بود تقریبا همه جای تهرون چرخیدم میلاد نور+چرچیل+پلاسکو+فردوسی+اول تهرانپارس+تجریش قائم و بالاخره برای بار دوم در پاساژ فردوسی شلوار گیرم اومد

۲۳- چرا؟

۲۴ چرا نداره اگه شلوار توهم ۱۲۰ سانت به بالا باید قدش باشه میفهمی درد من چیه نمی فهمی دیگه

۲۵- خیلی تمایل داشتم یه حال اساسی به خودم بدم یه گوشی بخرم اما نشد

۲۶- یکی از شبهای خیلی خوشگلم با دوست خوبم شهاب آفریدیم که حکایت از نشت و نشتوندن داشت

۲۷- نشتوندن یه لغت من در بیاری که حالا بعدها اگه حال کردم معنیش رو میگم

۲۸- وای مخم درد گرفت ۲۸ تا موضوع شد حالا کم و بیش شد دیگه

۲۹- از وبلاگ نویسی به این شیوه داره خوشم میاد مثل دفتر چه خاطرات شد

۳۰- شاید این وبلاگ + یاهو ۳۶۰ رو تعطیل کنم چون دنبال اهداف دیگری هستم

۳۱- شاید هم یکیش رو تعطیل کنم که صد البته همون ۳۶۰ مزخرفه

۳۲- هوس یه شمال خلوت و بی سرصدا رو کردم کنار دریا بشینی و سیگار بکشی

۳۳- میدونید چرا صدای آب به آدم آرامش میده؟ هان؟ چون انسان در روزهای اولیه زندگیش با این صدا آشنا و عجین شده، بله صدای آب در رحم مادر با جنین انس میگیره.

۹۹=۳*۳۳ بهمین سادگی به همین بی مزگی

۱۰۰- صد بار بدی کردی و دیدی ثمرش را .............. نیکی چه بدی داشت که یکبار نکردی

خسته نباشید

گل و بلبل باشید

سلامت و موفق و پیروز

behradema — Fri, 16 Mar 2007 00:20:18 GMT

قایموشک از: ب.امامی اسفند ۸۱

امشب ميائی قايموشک ؟!
من چشم ميذارم ٬ پشت کوه دماوند
تو برو ارگ بم قايم شو !
زیر پل خواجو !
تو برو هرجا دلت خواست٬ قايم شو
غار علیصدر !
تخت جمشيد ٬ خوبه ؟

برو توی يکی از کلبه های ماسوله
برو جزاير سيری
اگه زير آبهای خليج فارس هم بری !
شرط ۱ بوسه
۳ سوت پيدات ميکنم

۱۰ ٬ ۲۰ ٬ ۳۰ ٬ ۴۰ ٬ ...

behradema — Sun, 04 Mar 2007 19:59:18 GMT

لانه نارنجی از: ب.امـامـی مهر ۱۳۸۲

لانه کرده بود

کبوتر چاهی

توی چراغ راهنمائی

رنگ وسط

چهارراه سیروس

behradema — Mon, 26 Feb 2007 10:48:18 GMT

تاریکی از:ب.امـامـی اسفند ۸۵

جائی که من هستم

تاریک است

خط زرد را بگیر و برگرد!

behradema — Fri, 23 Feb 2007 20:26:18 GMT

حبـیـبـه از: ب.امـامـی اسفند ۸۵

وقتی از توی محل رد میشد فوتبالمون به گند میکشید، یکی متلک مینداخت یکی توپ سمتش قل میداد یکی میرفت سد راهش میشد یکی هم هاج و واج نگاش میکرد که این آخری نقش من بود، یه چشایی داشت که آدم نمیتونست توش نگاه کنه، رنگی بودن، خاکستری.

یه بار من وسط صف طویل نون بربری بودم حبیبه بهم گفت: دوتا نون برای من میگیری؟ این قشنگترین سوالی بود که تا به حال شنیده بودم ، وقتی نون رو بهش میدادم یه دست لخت سفید از زیر چادرش بیرون اومد و نون رو گرفت، شاید زیباترین دستی که خداوند قلم زده بود، دست دخترک بود، از ترس اینکه بچه های محل منو با اون ببینند تا سر کوچه دویدم... باخودم میگفتم: حبیبه با من حرف زد، خدای من! یعنی خوابم؟

شبا خواب حبیبه میدیدم، سر کلاس اول راهنمائی لای دفتر و کتابم حرف لاتین اچ رو نقاشی میکردم، بعدالظهرها به عشق دیدنش تو محل فوتبال بازی میکردم و غروب هم به یاد اون دوتا نون اضافه میخریدم! با همین رویاهای تکراری ِ روزانه، تابستون اومد... دوچرخه بازی، اسکیت، هفت سنگ و فوتبال ِ صد چندان و... یه روز وقتی حبیبه از وسط خیابون یا به عبارتی وسط بازی فوتبالمون که رد شد فریدون بهم گفت بریم دنباش، فوتبال رو ول گرتیم و دوچرخه ها رو برداشتیم، رکاب زدیم، فریدون نفس زنون گفت: بیا اذیتش کنیم، خوب کافی بود من بگم نه، اونوقت مضحکه تمام بچه های محل میشد، گفتم باشه، رفتیم دنبالش، بهش نزدیک شدیم یهو فریدون چادر حبیبه رو از سرش کشید و باخودش برد، من که محو زیبایی حبیبه شده بودم نتونستم دوچرخه ام رو کنترل کنم، خوردم زمین، حبیبه در حالیکه هم عصبانی بود و هم ترسیده بود اومد و یه لگد زد به دوچرخه ام و گفت: خیلی بیشعوری، دوید چندتا خونه بالاتر رفت تو خونه اشون، فریدون با چادر اومد بالا سرم گفت: حقا که چـُـل منی! چادر رو انداخت و رفت، من بلند شدم چادر رو برداشتم، خاکش رو تکوندم، بوی خوبی به مشامم خورد، چادر رو نزدیک صورتم بردم و با تمام وجود بو کردم، با شلوار خاکی، دوچرخه رو دستم گرفتم و پیاده رفتم دم خونه اشون، مادرش درو باز کرد، چادر رو بالا اوردم که ازم بگیره، با عصابنیت از دستم قاپید و گفت: چی میخواین از جون این دختره؟ چرا مزاحمش میشین؟ خودتون مگه خواهر مادر ندارین؟ هرروز چرا اشک این بچه رو در میارین؟ چند روز دیگه تحمل کنین از این محل گندتون خدارو شکر میریم...

فردا توی صف نونوایی دیدم حبیبه جلوی منه، با مِـن مِـن گفتم: شما از اینجا میرین؟ برگشت نگام کرد و دوباره پشتش رو بهم کردو گفت: بله؛ گفتم: ببخشید بابت دیروز من... یهو برگشت گفت: تو چی؟ فکر میکنی با همه اونا فرق داری؟ تو هم مثل همه اون بچه ها ولگردی (دی... دی...دی... این دی ولگردی ، مثل اکو تو گوشم پیچید ) ، نونش رو گرفت و رفت.

یک خاور حمل اثاث منزل دم درخونه اشون بود، چندتا کارگر، اسباب بسته بندی شده رو توی ماشین میذاشتند، حبیبه پشت پنجره نگاه میکرد، انگاری غم دنیا تو چشاش بود، تا غروب کارشون طول کشید، بعد همگی سوار یه ماشین پیکان کرم رنگ شدند و رفتند، حبیبه صندلی عقب نشسته بود و از شیشه عقب به ما نگاه میکرد، شاید آخرین خاطرات محل رو می بلعید، شاید داشت همه مون رو فحش میداد، شایدم داشت چیزی به من میگفت اما اون غروب و نگاه حبیبه از پشت ماشین، یکی از بدترین غروب های زندگیم بود، مطمئنم که الان ازدواج کرده، چون پسرش بغل دستش نشسته! فکر کنم 6 سالشه، زشته، به مامانش نرفته، پنج سانت بیشتر توی تاکسی فاصله نداشتیم، ایکاش تمام احساس بچگی رو میتونستم براش بگم، ایکاش الان تنها بود، ایکاش... حبیبه: آقای راننده مرسی همین بغل پیاده میشیم. « پـایـان »

behradema — Mon, 19 Feb 2007 22:39:18 GMT

خـودکشـی اثر: ب.امـامـی اسفند ۸۵

روانشناس پلیس: تو با این کارت چیو میخوای اثبات کنی؟ میدونی ارزشمندترین چیز در عالم هستی جان انسانهاست، چرا از این نعمتی که خداوند در اختیارات گذاشته استفاده نمیکنی؟ چرا کاری رو که دوست داری رو انجام نمیدی؟ مثلا تو چی دوست داری؟ موسیقی؟ نقاشی؟ یا...

:من هیچی دوست ندارم از نعمتهای خداهم نمیخوام استفاده کنم برو عقب والا خودم رو پرت میکنم با این جمله پای چپش رو هم انور نرده ها انداخت

روانشناس: هی هی اروم باش، خیلی خوب اصلا میخوای الان باهم یه سیگار بکشیم؟ تو چه سیگاری میکشی؟

: من؟ سیگار برگ کوبائی اصل میکشم ( بالبخند ) داری؟ برو تهیه کن والا خودم رو پرت میکنم پائین

روانشناس: شوخی میکنی وقتی میومدم ته سیگارتو توی جاسیگاری دیدم سیگار برگ نبود؟

: خوب الان هوس کردم

: باشه اما یه زمان دیگه من الان وینستون الترا دارم میخوای یه نخ هم برای تو روشن کنم؟

: آره اما جلو نیا روشن کن برام بنداز توی ایوون

پائین ساختمان 15 طبقه در منطقه الهیه غوغائی به پا بود، مردم منطقه از کوچه و خیابانهای مجاور حمله ور شده بودند، خیلی ها از ساختمانهای مجاور سر از پنجره بیرون کرده بودند و تماشا میکردند، خیلی هام با دوربین موبایلشون عکس و فیلم میگرفتند.

دوتا جوون کله شق مدرسه ای از میون جمعیت داد زدند: بپر دیگه بابا میخوایم بریم خونه دیر کردیم بهمون ناهار نمیدن

فرمانده عملیات با شنیدن این جمله لای در بنز ایستاد و از راننده بیسم رو خواست یه آژیر زد و بعد از اون گفت: خانمها آقایان، همسایگان محترم خواهشمندیم با تیم عملیاتی همکاری لازم رو بفرمائید، منطقه رو خالی کنید، خواهرم که از پنجره نگاه میکنی خواهش میکنم بفرمائید داخل، هر جمله و حرکت شما شاید باعث بشه جان این هموطنمون به خطر بیفته بعد از این سخنرانی مختصر نیروها وارد عمل شدند و کلیه مردم رو از محل بیرون کردند.

سرگرد از داخل آپارتمان با تیم سه نفره خود با لباسی شبیه نینجا ها سرتاپا مشکی با کلاهائی که صورتشون رو کاملا پوشانده بود و فقط چشماشون بیرون بود روانشناس و قربانی را تحت نظر داشتند سرگرد دست راستش رو دم دهانش اورد و با بیسم گزارش داد: در حال صحبت کردن هستند قربان.

روانشناس: ببین همه برای تماشای تو اومدن دیگه بچه معروف شدی! حیف که به این سادگی از پیششون بری

: ا... پس اومدن منو ببین؟ خوب پس نباید معطلشون کرد

روانشناس: هی هی صبر کن بچه تو الان محبوب اونائی، اونا تو رو دوست دارن...

: میدونی دکتر این دوست داشتن به درد عمــ...

روانشناس: درسته منم قبول دارم ... میدونی من خودم این نوع دوست داشتنها رو یه جوری تجربه کردم، میدونی من یه نامزد داشتم که اون ... چه جوری بگم؟ ازدواج کرد

: (خنده) ببین دکتر با من مثل این فیلمهای حزب الهی صحبت نکن منظورت همون دوست دختره دیگه؟

روانشناس: خوب آره، میدونی ما 5 سال باهم دوست بودیم البته خانواده ها هم در جریان بودند اما نمیدونم چی شد که یهو اون این تصمیم رو گرفت، من خیلی بهم سخت گذشت حتی فکر خودکشی به سرم زد ولی در تنهایی خودم به این نتیجه رسیدم که حتی بدترین شرایط هم آدم نمیتونه....

: دکتر بس کن دیگه، از این قصه های تخیلی برام تعریف نکن که مثلا منم تریپ بیام و بشینم برات درد دل کنم؟ فقط میخوام ساکت باشی تا این سیگارم تموم بشه و منم برم تو حیاط برای خودم بازی کنم ( با خنده )

روانشناس در حالیکه به سیگار روشن پوک نمیزد: خیلی خوب فقط یه کلمه بگو و من ساکت میشم... خوب؟ فقط یه کلمه...

: قول میدی دکتر؟

روانشناس: قول میدم، فقط بگو عامل اصلی خودکشیت چیه؟ همین

فرمانده عملیات: سرگرد ما از همسایه ها طبقه دوازدهم طبقه خودش، تحقیق کردیم اونا میگن دو ماهه اومده اینجا و کلا آدم ساکتیه با کسی هم معاشرت نداره، خانواده اش هم خارج از کشورن، ببین میتونی شماره اونا رو پیدا کنی؟

سرگرد:چشم قربان، اما هیچ دفتر تلفنی پیدا نمیکنم؛ قربان قربان پیدا کردم یه چیز بهتر از اون پیدا کردم، موبایلش؛ چشم قربان اجازه بدین؛ به دونفر زنگ زده، یکی نوشته علی تهرانه، اون یکی هم نوشته ففر شماره خارج از کشوره چی دستور میدن؟ چشم قربان

روانشناس: ببین عزیزم ... راستی من چی صدات کنم؟

: ببین دکتر تو قرار شد دیگه از من سوال نکنی

روانشناس: و توهم قرار شد علت رو به من بگی

: اما من که گفتم

روانشناس: نه " نمیدونم" برای من علت نیست

: خوب دکتر پس منو تو نمیتونیم باهم کنار بیایم، مثل همه آدمهای دیگه ای که قبل از این نتونستن این کارو بکنن

روانشناس دست پاچه: یعنی میخوای بگی هیشکی با تو کنار نیمده تاحالا؟

: چرا... فقط یه نفر

روانشناس: خوب اونم حتما خیلی دوسش داشتی؟

: درسته دکتر خیلی دوسش داشتم

روانشناس: خوب فرشته ای که تو دوسش داشتی کی بوده؟ ویا کی هست؟

سرگرد توی راه پله ها با موبایل: نه خیر ما الان در یک وضعیت ویژه هستیم شما باید به ما کمک کنید، امروز اون به شما زنگ زد چی گفت؟

: دکتر اون فرشته مادرم بود، (با فریاد بلند) و الان هم دیگه نیست

سرگرد: دکتر یافتم، با خواهرش کانادا صحبت کردم، اسمش سیاوشه، مادرش چهار ماه پیش بر اثر ایست قلبی توی کانادا فوت کرده میگن سیاوش از اون به بعد خودش رو مقصر میدونه و اعصابش ریخته بهم، چندتا دکتر هم رفته و هرروز با خواهرش از مرگ و ... صحبت میکنه.

دکتر: خوب سیاوش جان

سیاوش: اسم منو از کجا در اوردی؟

دکتر: خودت گفتی

سیاوش: نه من نگفتم

دکتر: خوب در هر صورت من از اسمت خوشم میاد چون ایرانیه، اصیله، منم محسنم میتونی منو با اسم کوچیک صدا کنی، خوشبختم.

سیاوش: دکتر فیلم زیاد میبینی؟

دکتر: نه وقتش رو ندارم

سیاوش: آخه خیلی میخوای ادای خارجیارو در بیاری

دکتر با لبخند: خوب شاید تو راست بگی اما...

سیاوش: دکتر جون مارفتیم، سیگارم تموم شد (درحالیکه فیلتر سیگارش رو پائین مینداخت به فیلتر گفت) عزیزم یواش یواش برو منم تند تند میام!

سرگرد: من طبقه بالا هستم دکتر فقط میخوام بدونم ارتفاع اون نرده ایوان چند سانته فقط یه عدد بگو، فقط عدد بگو، به سانت.

دکتر آهسته: صد

سرگرد: چی دکتر؟

دکتر: صد

سرگرد: مفهوم نیست بلندتر بگو؟

دکتر با فریاد: صد دفعه به خودم گفتم تو اینکاره نیستی، چرا من نمیرم سوپر مارکتی شاگردی کنم اونجا ...

سرگرد: صد سانت، صد سانته، بجنبید بچه ها

از آپارتمان بالایی سرگرد با طناب آویزان بود و آمده دستور فرماندهی

فرمانده: به کلیه نیروهاگوش به فرمان من؛ دکتر یه جوری حواسش رو پرت کن که فقط توی ساختمان رو ببینه، سرگرد، آماده! حالا!

سرگرد با یک حرکت آکروباتیک تاب خورد، طناب از بالا به اندازه 2 متر آزاد شد، سرگرد از پشت به سیاوش حمله ور شد، سیاوش یک لحظه برگشت و شکل و شمایل سرگرد آویزان را تو اون لباس وحشتناک دید که بسویش می آید از حال رفت در این هنگام سرگرد او را گرفت و با هم به داخل ایوان افتادند.

دکتر از خوشحالی کنترل خودش رو از دست داده بود دست زنان گفت: ایول سرگرد ایول

سرگرد با بیسیم گزارش داد: انجام شد

یکباره توی آپارتمان سیاوش پراز پرسنل و عوامل عملیاتی شد، دکتر پرید تو ایوان و سرگرد رو بغل کرد، فرمانده از همه تیم تشکر کرد، سرگرد با تیمش که از واحد بالا پائین اومده بودند دستی تکان داد وخوش و بش میکردند، مردم کوچه همه خوشحال سوت و دست میزدند، دوتا بچه مدرسه ای که از سر کوچه تماشاگر این منظره بودند دمق به هم گفتند: بیا بریم بابا مسخره کردند، دکتر محسن به سمت سیاوش برگشت، سیاوش روی زمین ولو بود، دکتر بالاسرش رفت دوتا چک توی صورتش زد صداش کرد: سیاوش سیاوش؟ بلافاصله با آمبولانس حاضر در محل تماس گرفت: دکتر بفرستید بالا.

دکتر هرندی چند دقیقه ای طول کشید که بیاد بالا، فورا بعد از معاینه، شروع به تنفس مصنوعی و ماساژ قلب کرد بعد از چند دقیقه تلاش، دکتر ایستاد، عرق پیشانیش را خشک کرد و نفس عمیقی کشید و سری به اطراف تکان داد گفت: متاسفم، در دم جان داده! سرگرد گیج و منگ طناب از دستش افتاد شل و وارفته گفت برای چی دکتر؟

دکتر هرندی ادامه داد: احتمالا ایست قلبی ناشی از ترس بوده.

behradema — Thu, 15 Feb 2007 20:52:18 GMT

ناتالی از: ب.امـامـی بهمن ۸۵

ناتالی از دور دست به سویش می آمد، اولین باری که او را دید، کنار دریا درست همین نقطه بود، در یک افق زیبای تابستانی، تابستان گذشته، چند ساعتی بیشتر کنار هم نبودند که در آن فرصت کم هم اس اس نتوانست کاری بکند چرا که زیبایی ناتالی ترس به جانش انداخته بود، ترس از اینکه پیشنهاد دوستی با او را نپذیرد، اس اس آبی به سر صورت خود زد، ناتالی کنارش رسید، اس اس گفت: سلام ناتالی، یاد داری یکسال پیش؟ همین جا... ناتالی حرفش را قطع کرد و مغرورانه گفت: بله خوب حالا که چی؟ اس اس ادامه داد: من میخواستم یه سوالی از شما بکنم... شما... مایلید که ما بیشتر همدیگر رو بشناسیم؟ ناتالی در حالیکه عصبانی شده بود گفت: واه واه چه اسکله پرروئی! تو رو چه به کشتی تفریحی با کلاسی مثل من؟

behradema — Fri, 09 Feb 2007 21:59:18 GMT

برای پدر از: ب.امـامـی

درب زندان باز میشود، نور بالای پله ها، سایه دخترک را به زندان تقدیم میکند، دخترک از پله ها پائین می آید، برمیگردد و نگهبان را اطمینان میدهد، نگهبان درب زندان را می بندد و قفل میکند، دخترک چند قدمی بیشتر به او ندارد که برسد، طاقت نمی آورد؛

دخترک: سلام پدر

پدر از نیمکت بلند میشود

: سلام دخترم

دخترک به علامت احترام خم میشود پدر دست به شانه اش میگذارد و او را از این کار منع میکند.

دخترک زیرکانه سعی میکند غمی که در نگاهش هست را پنهان کند و چون روزهای گذشته با روحیه ای قوی ادامه میدهد: امروز چطورید پدر؟

پدر دستش را میگیرد و در حالیکه روی نیمکت مینشینند میگوید: امروز نیز چون روزهای دیگر خداوند است، امروز نیز درب رحمت الهی بر همگان باز است، امروز خورشید از این روزنه ( دستش را چون مسیح بلند کرده به پنجره کوچکی که نزدیک سقف است اشاره میکند ) بر من تابید، امروز نیز از همین روزنه، نامه و گل برایم انداختند، ببین... این یکی را گوش کن؛ نامه را در تیغه نور روزنه میگیرد و از رو میخواند: پدر ولنتاین من و همسرم از شما به خاطر الطافی که به ما عطا کرده اید سپاسگذاریم، خداوند شما را حفظ کند... پدر گل سرخی که برایش به سلول انداخته اند را بر میدارد، به صورت دخترک نگاه میکند، آهسته گل را میان موهایش میگذارد.

میدان شهر پر از جمعیتی است که مخالفت خود را فریاد میکنند، طبلها به صدا در می آیند، از میان جمعیت پدر با کاروانی از سربازان تا به دندان مسلح و زره پوش وارد میدان میشوند، مردم راه بر آنها باز میکنند، پدر تا سکوی اعدام با سربازان مشایعت میشود، به سکو میرسند، جمعیت دور سکو را محاصره کرده اند، سربازان مانع نزدیک شدن آنها به سکو میشوند، جلاد با فریاد خود مردم را به سکوت فرا میخواند، فرمانده سربازان طومار بدست حکم را میخواند: به دستور کلادیوس؛ پادشاه امپراطور روم شما سنت ولنتاین به جرم به عقد درآوردن پنهانی مردان جوان در دوره ممنوعیت و کمک به فرار مسحیان از زندان های امپراطوری به اعدام محکوم میشوید، جمعیت به یکباره فریاد میزنند، جلاد در حالیکه کیسه پارچه ای سیاه رنگ را روی سر پدر میکشد، ولنتاین آهسته زیر لب میگوید: خداوندا تو خود میگویی ازدواج امری مقدس است، از ابتدای خلقت برای آدمی همسری برگزیدیم که تنها نباشد، بارور شود و کثرت یابد، خدواندا من سعی کردم شاد باشم و شاد کنم...

دخترک که طاقت دیدن این صحنه را ندارد در اطاق خود نامه پدر را میخواند: من سعی کردم شاد باشم و شاد کنم... از طرف ولنتاین تو.